geukens & de vil contemporary art gallery antwerp knokke special events: UN-SCR-1325 power of drawing artists of the gallery:sophie kuijken carl andre ruben bellinkx stijn cole bert de beul michaël de kok peter de meyer toirac vintage-design masashi echigo herbert hamak gideon kiefer peter lindbergh sofie muller jaromir novotny daniel pitin
www.geukensdevil.com Kiefer Gideon (1970) www.flickr.com/photos/gideonkiefer/ www.gideon-kiefer.blogspot.com GIDEON KIEFER- GEUKENS & DE VIL
Expositions Solo exhibition 'The World Above Ground Is Unstable' at Geukens & De Vil Gallery, Antwerp, Belgium, 8 september – 8 october 2011. Solo exhibition 'Vaults and the Synesthesia of days and numbers' at Gallery Geukens & De Vil, Knokke, Belgium, 2010. Solo exhibition at Dioniss Festival, St.-Denijs-Westrem, Belgium, 2010. Solo exhibition 'Blueprint of a 3 Day Nightmare - The Plan' at Gallery S&H De Buck, Ghent, Belgium, 2010. Solo exhibition at Zebrastraat, Ghent, Belgium, 2010. Solo exhibition at VVB 82 Gallery, Antwerp, Belgium, 2009. Solo exhibition at Settembrini Bookshop, Leiden, the Netherlands, 2009. Solo exhibition at Undercover Bookstore, Ghent , Belgium, 2009. Group exhibition at Flanders House, New York, USA, june-december 2011. Group exhibition 'A Paper Trail', De Halle – De Warande, Geel, Belgium, 10 september – 16 october 2011. Art Brussels, Geukens & De Vil Gallery booth, Brussels, Belgium, 2011. Group exhibition SALON, Pianomuseum Maene, Ruiselede, Belgium, 2011. Group exhibition at Museum Dr. Guislain, Ghent, Belgium, october 2010- may 2011. Group exhibition SALON, Pianomuseum Maene, Ruiselede, Belgium, 2011. Group exhibition '(when will they finally see) the power of drawing' at Gallery Geukens & De Vil, Antwerp, Belgium, december 2010- january 2011. Preview Berlin Geukens & De Vil Gallery booth, Berlin, Germany, 2010. Duo exhibition 'Gideon Kiefer & Bart Slangen' at Cultuurcentrum Dommelhof, Neerpelt, Belgium, 2010. Group exhibition at Bozar Museum 'Canvascollection', Brussels, Belgium, 2010. Group exhibition at B&C Group Art Gallery, Mont-Saint-Guibert, Belgium, 2009. Group exhibition 'Modernism' at De Markgraaf, Hove, Belgium, 2008. Bibliography and publications Illustration Now! III, Taschen, 2009. Canvas Collection/Collection RTBF 2010, Racine – Lannoo, 2010. Preview Berlin Catalogue, Seltmann uns Söhne, 2010. The Weighty Body, Museum Dr. Guislain, Lannoo, 2010. When will they finally see the power of drawing, Geukens & De Vil, 2010. Illustration now!, calendar, agenda and diary, 2011. A Paper Trail Catalogue, Warande publications, 2011. 'The World Above Ground Is Unstable', Geukens & De Vil – Be Part, APE 2011.
Other
Some of the work of Gideon Kiefer is published in major Belgian and Dutch newspapers and magazines, such as Humo, Trends, Vrij Nederland, Het Parool, DS Week, De Groene Amsterdammer... Groene Amsterdammer...
Gideon Kiefer is an artist for our era. He borrows ordinary images, adapts them, puts a tag on them and returns them to a larger whole. All these seemingly trivial snapshots together form his personal network. The person at work here is meticulously mapping out his world. A collector who indulges his obsession with considerable love. A seismograph recording the vibrations of our hectic existence. But also a commentator who carefully chooses his arguments and does not shy away from harsh conclusions. Modern European art has always had this cerebral element, also in a negative sense. As a result, the urge to understand has sometimes become an excuse for creating a new world, more as a way out than to put the seal on creative freedom. Kiefer tackles things in a completely different way.
First and foremost he does not shun craft. He uses his technical skills to undermine the spurious nature of seemingly anecdotal scenes. They are anything but chance collages. To make it clear that there is something at stake here, he draws and paints true to life. Another point is the discussion he carries on in his work. Plumb lines, hyphens, charts and geometric patterns crop up everywhere. Kiefer unrolls the plan of reality: you have people and objects you can see, and you have the grid behind, beneath and in it all. The two dimensions do not necessarily combine harmoniously, but obstruct each other, question each other, and undermine our certainties. Whether Kiefer uses charcoal or works on a large format, does watercolours or creates contemporary miniatures on recycled book covers, his work never ends up as entertainment, sermon or public insult. The seriousness Kiefer displays has more to do with sincerity than moralism. If some of his characters appear introverted, it is because Kiefer favours them with a consciousness. They know they are puppets, but they do their level best to keep up appearances.
This art is not a mere ironical gesture. We are used to accepting this mild irony as the starting point of sensory perception. But not in Kiefer’s case. He cultivates a fascination for characters who think they exercise control: doctors, nurses, scientists, businessmen, parents and so on. Smart, decent people. In a measurable world their role is as the guardians of predictability. But what Kiefer shows above all is their tragedy. The doctor who visits his patient in The End of History is in his turn examined by a distrustful superior and his assistant. The men in their sharp suits in Untitled 001 hang on a thread. Kiefer turns our destiny into a geometrical figure that is as clear as it is incomprehensible. This is not a matter of artistry, nor poetic vagueness, nor coquettish giveaway. The realism of his work encourages humour and aids recognisability, but it is intended above all to allow Kiefer to make his point as incisively as possible. When he draws Milton Friedman in charcoal, it looks like he is referring to Francis Bacon’s gruesome Innocentius X. Bacon makes the doubting pope disintegrate on the canvas so that he is better able to analyse his psyche. Kiefer shows even less mercy in his work. He portrays Friedman, the great icon of the neo-liberal free market, as the banality of evil. A grandfather who might have been ours, but a highly dangerous one.
Friedman’s reputation promises authority, but he is imprisoned in a petrified powerlessness. This contrast is symbolised by the continually computing scorecards that Kiefer introduces into the work. This is an indication that we are constantly calculating. In our materialist paradise everything has a measure and a price, and we idolise freedom of choice. Nothing is safe from the market or from the valuation it is randomly given. The thin line between profit and loss cuts right through this work. Kiefer seeks out this conflict deliberately and as directly as possible. To represent the exchange rate for freedom, he uses the means that suit him best. The drawings on old book wrappers even make this symbolism tangible. The artist tears the wrapper because it ought no longer to have any meaning, and he uses it as a palimpsest.
But freedom is open to interpretation. Which is why perspective has gradually developed into a major theme in Kiefer’s work. He uses the plumb lines with which Raphael worked out his linear perspective in the Renaissance – as a model of a mathematically ordered new world – to keep the chaos of life on our old continent in check. Taking a good look increases your chances of getting a grip on the world, history and our existence, or so we think. Kiefer shows that concealed behind everyone’s perspective lies not only the urge for freedom and self-delusion, but also an unfathomable complexity. We may need storytelling artists like Gideon Kiefer to reconcile us with this eternal paradox.geukensdevil.com
De dunne lijn tussen winst en verliesby Harold Polis
Gideon Kiefer is een kunstenaar van onze tijd. Hij leent alledaagse beelden, bewerkt ze, voorziet ze van een tag, en plaatst ze terug in een groter geheel. Al die ogenschijnlijk banale snapshots vormen het persoonlijke netwerk van de kunstenaar. Hier is iemand aan het werk die zijn wereld minutieus in kaart brengt. Een verzamelaar die niet zonder liefde zijn obsessie botviert. Een seismograaf die de trillingen van ons hectische bestaan registreert. Maar ook een commentator die zijn argumenten zorgvuldig kiest en de harde conclusies niet schuwt. Die cerebrale dimensie heeft de moderne Europese kunst altijd getekend, ook in negatieve zin. De drang om te begrijpen werd daardoor soms een excuus om een nieuwe wereld te scheppen, meer als vlucht dan als bezegeling van de creatieve vrijheid. Kiefer pakt de zaken heel anders aan. Eerst en vooral schuwt hij het ambacht niet. Hij gebruikt zijn technische kunde om de onechtheid van schijnbaar anekdotische taferelen te ontkrachten. Het zijn allesbehalve toevallige collages. Om duidelijk te maken dat er iets op het spel staat, tekent en schildert hij waarheidsgetrouw. Een ander punt is de discussie die hij in zijn werk voert. Overal duiken er loodlijnen, verbindingstrepen, grafieken en geometrische patronen op. Kiefer rolt het plan van de werkelijkheid uit: je hebt de mensen en objecten die je kan zien, en je hebt het rasterwerk achter, onder en in de dingen. Beide dimensies komen niet noodzakelijk harmonieus samen, hinderen elkaar, stellen elkaar in vraag, halen de bodem weg onder onze zekerheden. Of Kiefer nu met houtskool op groot formaat werkt, aquarellen maakt of eigentijdse miniaturen op gerecycleerde boekomslagen, zijn werk eindigt allerminst bij entertainment, zedenpreken of 'Publikumsbeschimpfung'. De ernst die Kiefer aan de dag legt, heeft meer met oprechtheid dan met moralisme te maken. Als sommige van zijn personages een eenzelvige indruk wekken, dan komt dat omdat Kiefer hen een bewustzijn gunt. Ze weten dat ze ledenpoppen zijn, maar ze doen hun uiterste best om de schijn hoog te houden. Kunst is hier geen louter ironische geste. We zijn het gewend om die milde ironie als de nulgraad van zintuiglijke waarneming te aanvaarden. Maar niet bij Kiefer. Hij cultiveert een fascinatie voor personages die denken dat ze controle uitoefenen: dokters, verpleegsters, wetenschappers, zakenlui, ouders. Nette, deftige mensen. In een meetbare wereld spelen zij de behoeders van de voorspelbaarheid. Maar Kiefer toont vooral hun tragiek. De dokter die zijn patiënt bezoekt in 'The end of history', wordt op zijn beurt onderzocht door een wantrouwige overste en diens assistente. De mannen in strak maatpak in 'Untitled 001' hangen aan een draadje. Kiefer maakt van onze lotsbestemming een geometrische figuur die even helder als onbegrijpelijk is. Dit is geen flou artistique, geen poëtische vaagheid, geen behaagzieke toegift. Het realisme van zijn werk werkt humor in de hand en bevordert de herkenbaarheid, maar het moet Kiefer vooral toelaten om zijn punt zo scherp mogelijk te stellen. Als hij Milton Friedman in houtskool tekent, dan lijkt hij te verwijzen naar de gruwelijke 'Innocentius X' van Francis Bacon. Die laat de twijfelende paus desintegreren op doek om zijn psyche beter te kunnen ontleden. Kiefer kent in zijn werk nog minder genade. Friedman, het grote icoon van de neoliberale vrije markt, wordt door Kiefer afgebeeld als de banaliteit van het kwaad. Een grootvader die de onze had kunnen zijn, maar wel een levensgevaarlijke grootvader. Friedmans reputatie voorspelt autoriteit, maar de man zit opgesloten in een versteende machteloosheid. Dat contrast wordt verzinnebeeld door de immer calculerende boordtabellen die Kiefer op het werk aanbrengt. Kiefer toont daarmee ook hoe we permanent aan het rekenen zijn. In ons materialistische paradijs heeft alles een afmeting en een prijs, en verafgoden we de keuzevrijheid. Niets is veilig voor de markt, voor een waardering die willekeurig wordt toegekend. De dunne grens tussen winst en verlies snijdt door dit werk heen. Kiefer zoekt dat conflict bewust en zo rechtstreeks mogelijk op. Om de wisselkoers van de vrijheid te verbeelden gebruikt hij de middelen die hem het best uitkomen. Zo maken de tekeningen op oude boekomslagen die symboliek zelfs tastbaar. De kunstenaar heeft het omslag kapot gescheurd, omdat het geen betekenis meer mag hebben en benut het als palimpsest. Vrijheid is echter een rekbaar begrip. Daarom ontwikkelt het perspectief zich gaandeweg tot een majeur thema in het werk van Gideon Kiefer. De loodlijnen waarmee Rafaël tijdens de renaissance zijn lineaire perspectief uitwerkte, als toonbeeld van een mathematisch geordende nieuwe wereld, dienen bij Kiefer om de wanorde van het leven op ons oude continent in bedwang te houden. Goed kijken vergroot je kansen om greep te krijgen op de wereld, op de geschiedenis, op ons bestaan – denken we. Kiefer toont hoe achter ieders perspectief zowel vrijheidsdrang, zelfbegoocheling als onachterhaalbare complexiteit schuilgaat. Misschien hebben we verhalende kunstenaars als Gideon Kiefer nodig om ons met die eeuwige paradox te verzoenen.geukensdevil.com
GIDEON KIEFER
Het werk van Gideon Kiefer (1970) is intimistisch en absurdistisch van sfeer. Kiefer baseert zich zowel op foto's die hij zelf maakt als op beelden die hij vindt in oude tijdschriften en boeken. Dit resulteert in een mysterieuze figuratieve wereld waarin er altijd iets niet lijkt te kloppen.Zijn personages zweven in een stille en lege ruimte waarin het perspectief afgebroken wordt tot een vlakke, latente aanwezigheid.
Een andere keer gebeurt het tegenovergestelde. In werken waar irreële gebouwen of pleinen afgebeeld zijn, worden de convergerende vluchtlijnen van het perspectief net uitdrukkelijk weergegeven en zelfs genummerd.
Een ander belangrijk onderdeel van zijn tekeningen zijn de 'postilles'. Kleine soms nauwelijks merkbare notities of schetsjes die een evenwichtige plaats innemen in de achtergrond, maar die bij een nauwkeurigere bestudering een noodzakelijke functie hebben. Ze geven het werk een extra gelaagdheid.
Een rode draad doorheen zijn oeuvre is 'Het Onderzoek' dat zich afspeelt in de schemerzone van de experimentele medische en psychiatrische wereld. De mensen in zijn tekeningen laveren tussen de delicate grens van het geniale en de totale waanzin. Tussen de charlatan en de serieuze wetenschapper. De uitvindingen of de proeven lijken bij voorbaat absurd of te ver gezocht. Het zijn vergeefse pogingen van individuen om reden of betekenis in de absurde kloof van het bestaan te vinden, wat enkel lijkt te resulteren in een onvermijdelijke mislukking. De proefpersonen ondergaan hun testen schijnbaar emotieloos. Ze zijn onthecht van enige kritische zin en leggen zich gewillig neer bij hun lot. Soms lijken ze zelfs niet in de gaten te hebben dat ze aan een proef worden onderworpen. geukensdevil.com
Gideon Kiefer is coming increasingly to the fore with his intriguing scenes. Even the most cold-blooded viewer is not left unmoved. This Flemish artist (1970) draws on the insides of old book covers, torn-out fly-leaves and other old papers, which enhances the sensuality of his work. The scenes are views of a mysterious world, our world. In Wire Briar Limber Lock, a very recent drawing, black flecks flutter down onto the face of the mother and the girl in a family portrait. This makes the boy look as if he is entirely alone. A hospital scene has been sketched in one of the top corners, perhaps following a brain operation. This gives a morbid tone to the handwritten verse below, a children's song from which the title of the film One Flew Over the Cuckoo's Nest was taken. Evidence of a wide-ranging exploration can also be seen in earlier drawings. Experiments are performed using bizarre machines, and in many cases big people such as a surgeon, a suited man or a clinical researcher, like demonic demiurges, are engaged in contacts with mini-people. These portrayals whisper something of power and control, but above all an existential powerlessness hovers in the air. When he does not find any existing photographic material, he uses himself as a model. In The Slow Way he minces his own drawing hand. It looks like a scene from an old handbook for suicides. So many ideas crop up while he is drawing. They slip into the work in the form of little sketches and scrawly writing. It is a complex web of references and associations that points up man's confused state in today's society. In mysterious rituals, obscure studies, he regularly juggles with situations involving models and scale. Whenever any form of humour appears, it is always dark. It is no surprise that this artist was promptly saddled with the comparison with Michael Borremans. His own reference point was more often the paintings of Goran Djurovic, showing the puppeteer who pulls people's strings and other odd theatre scenes haunted by the atmosphere of the former East Germany. Old-fashioned figuration and depiction are again in fashion in art. Neo Rauch, the successful Leipzig painter, paints scenes of people that are reminiscent of propaganda posters. They perform actions, but it is not clear precisely what these actions are. If this is a new trend, one might perhaps call it 'neo-absurdism'. It is an absurdism that appears to originate in the past, but is effectively catapulted into the present day. Gideon Kiefer's work fits perfectly into this mould: 'I'm inspired by the absurdity of anything that is taken extremely seriously, or the crazy or horrifying aspects of it. Which is why I'm attracted by the medical world, experiments by the Nazis and experiments carried out a century ago using the then latest devices, which according to me were a danger to life. I'm always hearing that I don't do any cheerful drawings. But I don't feel like doing any. Humour is not my concern. If it's funny, that's because it's so absurd.'
Gideon Kiefer's world is somehow reminiscent of Fritz Lang's 1927 German science-fiction film Metropolis. It is set in 2026, a date that is now gradually coming closer. A mad scientist makes his appearance, and the leaders live in tall buildings, controlling the city from their panoptic position. The artist himself has no master-plan. Because he has always liked drawing, he opted for a course in printmaking. In Belgium we are most familiar with his work from the weekly Humo magazine. Illustrators are viewed with some suspicion in the art world, but he is not a true illustrator. He is a drawer, actually a refined drawer whose work is taken up by newspapers and magazines. It was only last year that he found himself in the art circuit. For several months he has been working in his studio in Ghent on two series of charcoal drawings, to which small drawings are also added. One of the series revolves around synaesthesia, the confusion of the senses. This is a feature of the brain whereby, for example, sounds are seen as colours. On the basis of his own experiences, the artist focuses on the synaesthesia of numbers and the days of the week. They evoke a volume, an image that cannot be grasped. So he concentrates on people who are researching this phenomenon. Even in this series nightmares are never far off. In the other series, it is the end of the world that is just around the corner. This matter is raised by the existence of the Global Seed Vault in a mountain in Spitsbergen, where seeds are kept so that the world can be resown after the negative effects of climate change, a great flood or any other catastrophe. On a large sheet of paper, this takes the form of a mountain he knows from his childhood, the snow-covered peak on the box of Caran d'Ache coloured pencils. The entrance is an almost abstract shape and the sky is a monochrome black. In this way he installs vaults at various places in the world, among others amidst an industrious mass of people. In addition, he draws objects for the 'ark rooms'. You see two indeterminate objects, a set of scales and a big hand, caught in a tangle of perspective lines. These lines often play a part, thereby reinstating the old academic art of drawing. In these charcoal drawings, this is ruptured by depicting the two objects as plain white areas. Perspective lines are stretched across the space in a small sculpture, inspired by the graves of the Egyptian kings. The black cube with its viewing tube could be the model of a vault. Anyone who looks inside will see minuscule figures descending. It is a strange object and the viewer can have himself photographed in such a way that he appears to be part of the work. First and foremost it is a way into the drawings, a mysterious world into which one is drawn despite its ominous tension.
Christine Vuegen translation: Gregory Ball GEUKENS & DE VIL Contemporary Art GIDEON KIEFER www.geukensdevil.com
Gideon Kiefer GEUKENS & DE VIL EXPO bij Geukens & De Vil, Zeedijk 735, 8300 Knokke GIDEON KIEFER , "Vault" 18/12/2010 - 30/1/2011 Welkom in Gideonpolis Gideon Kiefer maakt opmars met prikkelende taferelen. Ze laten de meest koudbloedige toeschouwer niet onberoerd. De Vlaamse kunstenaar (1970) tekent op de binnenkant van oude boekkaften, uitgescheurde schutbladen of ander oud papier, wat de sensualiteit een opstoot geeft. Het zijn uitzichten op een mysterieuze wereld, onze wereld. In 'Wire Briar Limber Lock', een heel recente tekening, dwarrelen zwarte vlekken tot op het gezicht van de moeder en het meisje in een familieportret. Zo lijkt het jongetje er moederziel alleen bij te staan. In een bovenhoek is een ziekenhuisscène geschetst, na een hersenoperatie misschien. Daaronder krijgt een handgeschreven rijmpje, het kinderliedje waaruit de filmtitel 'One Flew Over The Cuckoo's Nest' werd geplukt, een morbide wending. Ook in oudere tekeningen is een wijdvertakt onderzoek aan de gang. Er worden experimenten uitgevoerd met bizarre machines en vaak zijn grote mensen, een chirurg, een man in kostuum of een klinische onderzoeker als een demonische demiurg in de weer met minimensen. De voorstellingen fluisteren iets over macht en controle, maar er hangt vooral een existentiële machteloosheid in de lucht. Als hij geen bestaand fotomateriaal vindt, gebruikt hij zichzelf als model. In 'The Slow Way' vermaalt hij zijn tekenhand. Het lijkt een scène uit een oude handleiding voor zelfmoordenaars. Tijdens het tekenen steken nog zoveel ideeën de kop op. Ze glippen binnen door er kleine schetsen en teksten in een kriebelig handschrift aan toe te voegen. Het is een complex web van verwijzingen en associaties dat de vinger legt op de verwarde toestand van de mens in de eigentijdse maatschappij. In raadselachtige rituelen, een cryptisch onderzoek, wordt geregeld gegoocheld met modelbouwsituaties. Als een vorm van humor de kop opsteekt, is die donkergekleurd. Het is niet verwonderlijk dat de kunstenaar prompt de vergelijking met Michaël Borremans op zijn kop krijgt. Zelf keek hij eerder naar de schilderijen van Goran Djurovic, de poppenspeler die aan de touwtjes van mensen trekt en andere bevreemdende theaterscènes waarin de sfeer van de oude DDR rondwaart. De ouderwetse figuratie en de verbeelding zijn opnieuw modieus in de kunst. Neo Rauch, de successchilder uit Leipzig, borstelt taferelen met mensen die doen denken aan propagandaposters. Ze voeren handelingen uit, maar het is niet duidelijk wat ze precies uitvoeren. Als dit een nieuwe stroming is, kan je ze misschien het 'neo-absurdisme' noemen. Het is een absurdisme dat afkomstig lijkt uit het verleden, maar doeltreffend wordt gekatapulteerd naar deze tijd. Het werk van Gideon Kiefer pas er probleemloos in: "Ik word geïnspireerd door het absurde van iets dat doodserieus wordt genomen, het geschifte of het griezelige daaraan. Vandaar dat ik word aangetrokken door de medische wereld, experimenten van de nazi's of experimenten die een eeuw geleden werden gedaan met de nieuwste toestellen die volgens mij levensgevaarlijk waren. Ik krijg altijd te horen dat ik geen vrolijke tekeningen maak. Daar heb ik ook geen zin in. Ik ben niet bezig met humor. Als het grappig is, is dat omdat het zo absurd is." Ergens doet de wereld van Gideon Kiefer denken aan 'Metropolis', de Duitse sciencefictionfilm uit 1927 van Fritz Lang. Het verhaal speelt zich af in 2026, een tijd die nu begint te naderen. Er duikt een waanzinnige wetenschapper op en in hoge buildings leven de leiders die de stad vanuit een panoptische positie controleren. Zelf heeft de kunstenaar geen masterplan. Omdat hij altijd graag tekende, koos hij voor een opleiding grafiek. In België kennen we de tekeningen vooral van het weekblad Humo. Illustrators worden in de kunstwereld argwanend bekeken, maar hij is geen echte illustrator.
Hij is een tekenaar, een fijntekenaar zelfs wiens werk wordt opgepikt door kranten en magazines. Pas vorig jaar kwam hij terecht in het kunstcircuit. In zijn atelier in Gent werkt hij sinds enkele maanden aan twee reeksen van grote houtskooltekeningen, waar tevens kleine tekeningen bijkomen. De ene reeks cirkelt rond synesthesie, de vermenging van de zintuigen. Het is een herseneigenschap waarbij bijvoorbeeld klanken worden gezien als kleuren. Vanuit eigen ervaringen buigt de kunstenaar zich over de synesthesie van cijfers en de dagen van de week. Ze roepen een volume op, een beeld dat onvatbaar is. Dus concentreert hij zich op mensen die het fenomeen onderzoeken. Zelfs in deze serie is de nachtmerrie nooit ver weg. In de andere reeks loert het einde van de wereld om de hoek. Ze is aangezwengeld door de 'Global Seed Vault' in een berg in Spitsbergen, de kluis waar zaden worden bewaard om de wereld na een nefast gevolg van de klimaatverandering, een zondvloed of een andere catastrofe terug op te starten. Op een groot vel papier wordt het een berg uit zijn jeugd, de besneeuwde berg van de kleurpotlodendoos van Caran d'Ache. De ingang is een quasi abstracte vorm en de lucht is monochroom zwart. Zo installeert hij kluizen op verschillende plaatsen in de wereld, onder meer bij een bedrijvige mensenmassa. Voorts tekent hij voorwerpen voor de 'arkkamers'. Je ziet twee onbestemde voorwerpen, een weegschaal en een grote hand, gevat in een kluwen van perspectieflijnen. Dikwijls spelen perspectieflijnen mee, om de oude academische tekenkunst in ere te herstellen. Dat wordt in deze houtskooltekening doorbroken door de twee voorwerpen voor te stellen als een egaal wit vlak. Perspectieflijnen worden in de ruimte gespannen bij een kleine sculptuur, geïnspireerd op de Egyptische koningsgraven. De zwarte kubus met een inkijkkoker kan de maquette van een kluis zijn. Wie binnengluurt, ziet minuscule figuurtjes afdalen. Het is een vreemd voorwerp waarbij de toeschouwer zich kan laten fotografen zodat je een situatie krijgt die recht uit het werk komt. Eerst en vooral is het een ingang naar de tekeningen, een mysterieuze wereld waar je ondanks de onheilspellende geladenheid binnengezogen wordt. Christine Vuegengeukensdevil.com
